Archive for category: Opslag

Anno 2012 zijn er verschillende manieren om digitale video opnames te bewaren. Een groot deel gebruikt hiervoor nog steeds een DV tape; de DV en HDV camera’s. Daarnaast zijn er ook die alles in verschillende bestanden wegschrijven op een ingebouwde harddisk en de meest recente camera’s maken alleen nog maar gebruik van een van de vele vormen Flash geheugen. Hoe we ons ruwe digitale video materiaal bewaren op een harddisk is van groot belang voor het nabewerken.

De opslag van het videomateriaal op tape is vrij gemakkelijk. De tape kan hiervoor het best in een koele donkere ruimte worden opgeslagen en voor wie zijn opnames lang goed wil houden zal deze tapes elk jaar een keer heen en terug spoelen om zo de invloed van de magnetische lagen op elkaar te verminderen. Tapes kunnen gemiddeld twintig tot dertig jaar bewaard worden, maar dat hangt wel af van de kwaliteit van het materiaal en het onderhoud. Bij een flink aantal tapes kan dit laatste wel eens een onaangename taak worden. Digitaliseren van de tape is een van de mogelijkheden om hier vanaf te komen. Gedigitaliseerde tapes en alle data van camera’s met harddisk, optische drive’s en flash geheugen wordt tegenwoordig opgeslagen op computers of complete opslag systemen met ingebouwde harddisk(s) met een veel grotere capaciteit.

Het belangrijkste is hierbij te letten op hoe je dit soort data gaat opslaan. Elke camera kent namelijk zijn eigen methode om informatie weg te schrijven op het ingebouwde geheugen of de harddisk. Veel AVCHD camera’s van merken als Canon, Panasonic en Sony hebben elk hun eigen data structuur en bestanden. Dat geld ook voor DSLR camera’s, beugel camera’s en de professionele camera’s.

Vooral als je gebruik maakt van verschillende merken en types camera’s is het heel verstandig om hier een systeem voor te gebruiken. Bij gedigitaliseerde tapes is dat niet al te ingewikkeld. Voor een tape met opnames van een evenement kun je een map aanmaken op de harddisk en daarin de bestanden te kopiëren. De map en de bestanden kun je van een naam voorzien om ze uit elkaar te houden. Vooral bij opnames met meerdere tapes is het handig om verschillende directory’s (mappen) te maken. Een hoofdmap voor het project met daarin voor elke tape een eigen mapje. Bij het digitaliseren van DV en HDV tapes is het wel handig om gebruik te maken van ‘scene detect’ om zo de verschillende delen van de opnames gemakkelijk herkenbaar op de harddisk te zetten. Een DV tape of HDV tape neemt gemiddeld zo’n 12 tot 15 Gigabyte aan ruimte in op een harddisk. Een 1 Terabyte drive kan ruim 80 uur aan DV of HDV video opslaan.

Bij de opslag van AVCHD materiaal of video opnames uit elke andere camera met ingebouwde harddisk of flash geheugen is het ontzettend belangrijk om de volledige inhoud van de disk op de harddisk van de computer te kopiëren. Maar voordat er ook maar een bestand gekopieerd kan worden zal eerst gekeken moeten worden of de betreffende harddisk correct is geformatteerd. De meeste (externe) harddisks worden vaak als FAT32 geformatteerde harddisks geleverd. Dat betekend dat er een maximale bestandsgrootte van 4 Gigabyte mogelijk is. Alles bestanden die groter zijn kunnen niet op deze disks worden opgeslagen. Dit geld overigens ook voor de opslag van DV en HDV materiaal! Op Windows systemen moet daarom de disk geformatteerd worden met een NTFS indeling. Deze indeling kent niet de begrenzing van 4 Gigabyte en dat is bij video opnames heel belangrijk.

Nu is het wel zo dat de meeste camera’s met harddisk of flash geheugen de langere video opnames automatisch verdelen in stukken van 2 of 4 Gigabyte. Deze worden door de meegeleverde software of montage software weer als een grote opname ingelezen voor montage. Het is dan wel noodzakelijk om de volledige mappen structuur op de harddisk of in het flash geheugen over te zetten op de harddisk van je computer. Geen map of bestand mag ontbreken en wel om de volgende reden: Elke camera slaat naast het ruwe videomateriaal ook extra informatie op. Deze bestanden bevatten informatie over de opnames zelf en die bestanden moeten op hun exacte locatie (map) aanwezig blijven. Kopieer daarom NOOIT alleen de videobestanden.

Opslaan van het ruwe videomateriaal is vrij eenvoudig. Maak op de computer harddisk een map aan met de naam van het project. Sluit nu de camera aan (of de kaart uit de camera met een kaartlezer) en open de map van de harddisk of flash geheugen. Afhankelijk van de camera zie je nu een of meerdere mappen met verschillende namen. Soms zijn er mappen die leeg lijken en andere bevatten weer een of meerdere submappen (subdirectory’s) met verschillende namen en een of meerdere bestanden.

Selecteer nu alle mappen en kopieer ze compleet met inhoud naar de map op de computer harddisk. Geen enkele map of bestand mag missen! Dit is essentieel voor het importeren van de beelden in je software. Aan de hand van de mappen structuur en de bestanden wordt het videomateriaal herkend. Ga nooit sleutelen aan de inhoud van de mappen of wijzig hun plek op de drive. Een wijziging kan heel veel werk met zich meebrengen.

Hieronder staan drie verschillende voorbeelden. Van links naar rechts: een mappen structuur van een Canon HFS21 (AVCHD) camera, een mappen structuur van een Canon EOS 7D DSLR camera en geheel rechts een mappen structuur van een Canon XF100 camera. Dezelfde structuren tref je ook aan bij merken als Nikon, Sony, Panasonic.

De verschillen tussen de drie camera’s zijn duidelijk te zien. Helemaal bovenaan is de map die je zelf aanmaakt op de harddisk. Daarin zie je bij elke camera een of meerdere (sub)mappen staan die van de camera harddisk of het ingebouwde geheugen zijn gekopieerd. Bij de AVCHD camera zie je een hoofdmap ‘AVCHD’ met daarin de ondergelegen mappen staan. Bij de DSLR is het een map met de naam ‘DCIM’ en bij de XF100 is het een map met de naam ‘CONTENTS’.

Ook de bestanden in de mappen zijn verschillend. De AVCHD (links) gebruikt MTS bestanden voor de opslag van het ruwe videomateriaal. Bij de DSLR wordt alles opgeslagen in (Quicktime) .MOV bestanden en bij de XF100 wordt het videomateriaal in .MXF (Media eXchange Format) bestanden geschreven. Naast die bestanden slaan de camera’s XMP, THM, CIF, XML en SIF bestanden op. Deze bestanden zijn net als de videobestanden voor sommige software pakketten onmisbaar. Voor alle duidelijkheid: alle drie camera’s zijn van Canon en filmen in Full HD (1920×1080) maar slaan het materiaal elk op hun eigen manier op.

Kopieer daarom altijd de volledige inhoud van je camera naar een map op de computer harddisk en maak backups. Backups kosten geld, maar zolang je nog met een productie bezig bent kun niet genoeg backups hebben van je originele materiaal. En bij belangrijke producties: bewaar nooit de kopie van het materiaal in dezelfde ruimte of pand. Op deze manier kun je heel veel tijd en ergernis voorkomen.

De Lacie D2 Externe BluRay drive is een prachtige oplossing voor iedereen met een (laptop) computer die niet over zo’n drive beschikt. Ondanks de snelle opmars van de Online Media kanalen zoals Youtube en Vimeo kunnen we nog niet helemaal zonder de DVD en BluRay disks. Voor degene die flexibel wil blijven en met een drive meerdere computers wil bedienen is dit een hele mooie oplossing. De D2 kan via Firewire en USB worden aangesloten.

BluRay spelers kun je qua techniek vergelijken met een DVD speler. Er zijn echter wel grote verschillen. Als we de CD, DVD en BluRay vergelijken zien we al snel de verschillen: de CD heeft een maximale capaciteit van 800 Megabyte, een enkel laags DVD (Single Layer DVD) kan 4.35 Gigabyte bevatten en een dubbel laags DVD (Dual Layer DVD) kan zo’n 8.5 Gigabyte bevatten.

Met de BluRay disk is de capaciteit opgevoerd naar 25 Gigabyte voor een Single Layer disk en 50 Gigabyte voor een Dual Layer disk. Alle drie (CD, DVD en BluRay) hebben dezelfde afmetingen: 12 cm diamater. De oppervlakte structuur van de CD, DVD en BluRay verschilt echter enorm. De putjes in het oppervlak worden steeds kleiner en de afstand tussen de sporen ook fijner. Hierdoor worden er steeds fijnere eisen gesteld aan het mechanische en elektronische deel van de drives. Een 50 Gigabyte BluRay drive kan door de enorme fijne structuur de data van bijna zes dual layer DVD’s bevatten of ruim zestig CD’s.

Opmerking: Een BluRay drive is net als een DVD drive backwards compatible, oftewel: je kunt er ook CD’s en DVD’s mee afspelen.

BluRay drives waren net als de eerste CD en DVD recorders enorm duur. Bedragen van ruim 1000 Euro waren geen uitzondering. Sinds afgelopen jaar is dankzij de verbeterde afzet eindelijk verandering in gekomen. Een losse BluRay drive van diverse merken kost nu rond de 200 Euro.

Ik heb echter gekozen voor de externe LACIE D2 BluRay brander omdat ik met drie verschillende computers werk: de Mac Pro, de MacBook Pro en de PC laptop. Deze externe drive heeft meerdere aansluitingen: USB2 en FireWire 800. Helaas ontbreekt een FireWire 800, maar gelukkig heeft Lacie wel aan een oplossing gedacht: met de drive worden een USB kabel en twee FireWire kabels geleverd: FW400 naar FW400 en een FW800 naar FW400 kabel. Zo kun je de drive toch aansluiten op een externe FireWire 800 drive. Je loopt echter wel kans dat de drive invloed heeft op de snelheid van de harddisk omdat de FireWire poort zijn snelheid moet aanpassen.

De drive werkt op zowel de Mac (Snow Leopard) en PC (Windows 7) zonder problemen. Hij is echt plug en play. Voor de Mac is er bovendien een compleet pakket software meegeleverd: Toast Titanium met de BluRay plugin. Hiermee kun je alle denkbare vormen van CD, DVD of BluRay disks maken.

Voor de Windows computer ontbreekt de software om disks te branden maar is wel een volledige versie van Cyberlink PowerDVD 8 meegeleverd. Deze versie is in staat om zonder problemen BluRay disks af te spelen op elke PC en werkt prima onder Windows 7.

De zelfbouw hobby’ist zich misschien even achter de oren krabben. Waarom ruim 400 Euro voor een BluRay drive betalen als je een Pioneer BDR205 voor rond de 200 Euro kunt kopen? Sterker nog, er zit een Pioneer BDR205 in de LACIE ingebouwd! We praten dus over een verschil van ruim 200 Euro voor een extern kastje en de meegeleverde software.

Gaan we echter alles bij elkaar optellen, dan komen we toch heel aardig in de buurt van die 400 Euro. Een kastje kost rond de 30 Euro en de totale prijs van alle meegeleverde software is al snel zo’n 200 Euro. Hiermee is de prijs van deze drive dus gerechtvaardigd.

Wil je dus net als ik de drive met meerdere computers gebruiken, dan is een investering in de Lacie D2 BluRay recorder dus heel goed idee. Hij is prachtig afgewerkt en is compleet geleverd met kabels en software. Je kunt er meteen mee aan de slag.

Als Apple bezitter kun je echter nog steeds geen BluRay disks afspelen. Apple ondersteund de disks niet en er is geen software verkrijgbaar tot op heden. Het is echt te gek voor woorden. Je zult dus moeten kiezen voor een losse speler of een PC en daar PowerDVD op installeren. Dat is ook precies wat ik zelf heb gedaan en dat werkt heel goed.

Het produceren van een BluRay disk met Final Cut Studio 3, Adobe CS5 of Toast Titanium werkt echter zonder problemen. Sluit je de drive aan via FireWire400 dan werkt het bijna net zo snel als een ingebouwde drive.

De afwerking van de drive is heel netjes en hij is heel stil. Hij past qua ‘look’ heel erg bij de Mac Pro. Met een schakelaar aan de achterkant kan hij aan en uit worden gezet. Je kunt hem echter niet op twee computers tegelijk aansluiten, ook al lijkt dat wel te kunnen Ik vermeld desondanks toch maar, want er zijn altijd mensen die het willen proberen: doe het niet, je loopt kans dat je hem intern beschadigd en kapot maakt!

Naast de ontbrekende player onder Snow Leopard is er nog een probleem met BluRay: de prijs van de lege disks. Die ligt nog steeds rond de 10 Euro per disk. Het is echt even zoeken naar een goede leverancier, maar, kijk wel uit met te goedkope disks. Mijn ervaring met deze drive: koop Verbatim disks! Deze zijn voorzien van een speciale anti-kras laag die bikkelhard is. Deze disks zijn los, in verpakkingen van 5 of in spindels van 25 stuks verkrijgbaar voor een redelijk goede prijs via Opus Supplies.

Opus is een media leverancier die ik al heel wat jaren ken. Ooit vanuit Nederland opererend is deze leverancier uitgeweken naar Duitsland om de Nederlandse heffingen te ontlopen. Als je via hun online winkel besteld betaal je dus geen heffingen over de disks. Opus is hier echter niet verantwoordelijk voor, elke klant wel. Maar weest gerust, met de lage aantallen BluRay disks zal het voorlopig nog niet interessant zijn om een rekening voor de heffingen te verwachten, ze weten immers niet wie het gekocht heeft.

Nog een laatste tip voor al je optische media: heb je er belangrijke gegevens op staan zoals: foto’s, video’s of documenten. Bewaar de disks dan altijd in een originele verpakking en probeer ze koel en donker op te slaan. Zo houd je ze een lange tijd goed.

Berg ze ook goed op. Uit eigen ervaring kan ik vertellen dat in de handen van kinderen (en vaak ook hun ouders) de disks na een half jaar intensief gebruik al aan vervanging toe zijn. Bij een BluRay drive zal dat ongeveer na een of twee maand zover zijn. Ze zijn echt veel gevoeliger voor krassen. Raak ze daarom zo min mogelijk aan en doe ze altijd terug in de originele verpakking.

De productietijd van een BluRay disk is afhankelijk van de snelheid van de drive. De LACIE D2 kan met 8 speed branden. Dat houd in dat je in ongeveer 15 minuten een disk klaar hebt. Je moet wel even goed kijken of de gekochte disks ook die snelheid aankunnen. Koop je in de winkel nog een disk uit de oude voorraad dan kan de productietijd (met 1x speed disks) oplopen naar ruim een uur.

Lege BluRay disks vallen bij de meeste winkels nog steeds onder winkeldochters, daarom is het kopen via gespecialiseerde bedrijven als Opus Supplies vaak veel interessanter. Deze hebben een veel hogere omzet in deze disks en hun prijzen zijn absoluut interessanter: een verschil (korting) van 30 tot zelfs 50% is mogelijk.